Χωρίς Τίτλο..

Είναι παράξενο να νιώθεις ότι δεν ταιριάζεις εκεί που ζείς...Να νιώθεις πως ο κόσμος, σου φαίνεται ξένος, δεν έχουν τίποτα να σου "πουν".. και δεν μπορούν να σε νιώσουν...

Θέλω να φύγω αλλά δεν ξέρω που θα πρέπει να πάω... Έχω ένα πλάνο στο μυαλό μου.. αλλά δεν ξέρω αν είναι σωστό..

Είναι 2 μέρες που είμαι στο σπίτι, κλειστά παράθυρα, ούτε καν φως.. Και περιμένω, παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό να βρω τι είναι σωστό και τι λάθος... 
Όμως το μυαλό παίζει παιχνίδια.. δεν με αφήνει να συγκεντρωθώ και να βρω τον σκοπό μου... παραμένει γεμάτο σκέψεις, για το παρόν, το παρελθόν αλλά κυρίως για το μέλλον...

Προσπαθώ να μην χάνω την πίστη μου, όλα θα πάνε καλά λέω και ξαναλέω για να το πιστέψω... αν και ξέρω την αλήθεια, την βλέπω και την ζω καθημερινά.

 

That's LIFE...

Πόσο παράξενο συναίσθημα να ξέρεις ότι η απόφαση για την ζωή σου έχει παρθεί... Και εσύ περιμένεις κάποιες ώρες για να την μάθεις...

Ναι το στομάχι μου είναι κόμπος... Έχω πιεί 4 καφέδες από τις 5 το απόγευμα... Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε ότι κάνω...

Σκέψεις ανακατεμένες.. Ξέρω οτι το πρωί θα μάθω αν μπορώ να φύγω μακριά... Να αλλάξω την ζωή μου..Αλλά... πρέπει να περιμένω το πρωί!!!!

Προσπαθώ να σκεφτώ θετικά, όλα θα πάνε καλά λέω από μέσα μου... όμως ο φόβος του ΌΧΙ  μου φέρνει δάκρυα...

Δεν αντέχω να ζω άλλο εδώ...Δεν αντέχω να κάνω το δούλο στον καθένα για μερικά ευρώ, που ούτε καν με κάνουν να ζω με αξιοπρέπεια!! Θέλω να προσπαθήσω για κάτι καλύτερο, που ξέρω ότι δεν θα είναι εύκολο αλλά που λίγο με νοιάζει..
Μακάρι να έχω καλά νέα αύριο... μακάρι.....